Één jaar ondernemen. Wat ik had willen weten op dag één

Een jaar geleden stapte ik uit bij Van Lanschot Kempen.

Dit is geen succesverhaal. Ik heb geen lineaire weg van A naar B afgelegd waarbij alles klopte. Ik heb een jaar gehad met echte hoogtepunten, echte dieptepunten, en momenten dat ik niet wist wat de volgende stap moest zijn.

Dit is dat verhaal.

Januari: De stilte

Ik herinner me de eerste weken als een mix van opluchting en desoriëntatie.

De opluchting was er. Ik had een keuze gemaakt die ik wilde maken. Ik had de vrijheid die ik had gewild. Maar de desoriëntatie was er ook. Geen agenda die mijn dag vulde. Geen collega's die de gang opkwamen. Geen systeem dat me vertelde wat ik als volgende moest doen.

En dan die vraag, die eerder begon dan ik had verwacht. Wie ben je als je niet meer kunt zeggen waar je werkt?

Ik had die vraag onderschat. Zeven jaar lang had mijn werk een groot deel van mijn identiteit gedragen. Dat besef je pas als het wegvalt.

Februari-Maart: China

De DTC-onderneming die ik was begonnen, had me richting China getrokken.

Ik was al verknocht aan het land sinds mijn studie International Business. De fabrieksbezoeken waren niet nieuw voor me. Maar ze waren anders nu ik voor eigen rekening ging. Geen organisatie in de rug. Geen mandaat. Alleen ik, mijn contacten, en de gesprekken die ik had opgebouwd.

Wat ik leerde in die weken was niet alleen over zakendoen. Het was over het verschil tussen theorie en praktijk. Over wat het betekent om een beslissing te nemen die direct consequenties heeft voor jou en niemand anders.

Die ervaring heeft mijn interim-werk daarna sterk beïnvloed. Ik begrijp nu van binnenuit wat een ondernemer voelt die zonder vangnet een beslissing moet nemen. Dat inlevingsvermogen had ik niet vanuit een corporate context.

April: De tariff war

2 april 2025. Trump kondigt 145% tarieven aan op Chinese import.

Ik zat niet in China. Maar mijn telefoon deed denken van wel.

De WhatsApp-berichten van fabrikanten die niet wisten wat te doen. Orders die werden gepauzeerd. Prijzen die in real-time verschoven. En ik, zittend in mijn appartement, met lopende inkoopverplichtingen en een onderneming die ik negen weken eerder was begonnen.

DAT is een test.

Niet het soort test dat je voorbereidt. Het soort test dat gewoon komt. En waarbij je ontdekt wat je waard bent als de omstandigheden je niet tegemoet komen.

Ik overleefde het. Niet ongeschonden. Maar staande. En met een diep begrip van wat het betekent om in onzekerheid te handelen zonder vangnet.

Mei-Augustus: De eerste interim-opdrachten

Na de tariff war verschoof mijn focus.

De DTC-onderneming bleef, aangepast aan de nieuwe werkelijkheid. Maar mijn profiel als interim manager begon concreter te worden. De combinatie van mijn VLK-achtergrond, de China-ervaring, en het ondernemen vanuit nul was een profiel dat niet veel mensen hadden.

De eerste opdrachten kwamen. Niet via een groot bureau. Via directe contacten, via gesprekken, via de dingen die ik had geschreven en gezegd.

Wat ik ontdekte: interim-werk is precies het werk dat ik altijd al het meest energie van had gekregen. De momenten in mijn VLK-carrière waarbij ik het meest tevreden was, waren de momenten waarbij ik regie nam in een complexe situatie. Dat is wat interim-management is.

Dat inzicht, dat ik al die tijd aan het voorbereiden was op iets wat ik nog niet kon benoemen, was het waardevolste van het afgelopen jaar.

Wat ik had willen weten op dag één

Vijf dingen. Niet meer.

De identiteitscrisis is normaal. Dat je identiteit te veel heeft geleund op je werkgever, is een inzicht dat je al vroeg kunt hebben als je het verwacht. Als je het niet verwacht, overvalt het je.

Snelheid van beslissen is een vaardigheid. Ik heb geleerd dat de beslissingen die ik het snelst nam, vaak niet de slechtste waren. Wachten op zekerheid is een luxe die ondernemers zelden hebben.

Relaties zijn kapitaal dat je opbouwt vóór je ze nodig hebt. De contacten die me hebben geholpen, waren contacten die ik had opgebouwd toen ik ze niet nodig had. Die investering terugbetaalt zich later.

Geopolitiek zit in je businessmodel. Of je het wilt of niet. En als je het niet op je radar hebt, word je er onverwacht door geraakt.

Het duurt langer dan je denkt. Alles. Klanten vinden, vertrouwen opbouwen, zichtbaarheid creëren, een stroom van opdrachten opzetten. Dat duurt langer dan je bij de start denkt. Reken daarmee.

Wat ik volgende jaar anders doe

Niets dramatisch.

Ik ga beter documenteren wat ik leer. Niet voor anderen, maar voor mezelf. Omdat de lessen die je nu hebt, over een jaar alweer zijn vervaagd als je ze niet vastlegt.

Ik ga minder wachten op de perfecte aanpak en meer beginnen met de aanpak die nu goed genoeg is. Perfect is de vijand van gedaan.

En ik ga meer mensen opzoeken die mij uitdagen. Die anders denken. Die me dwingen mijn aannames te heroverwegen. Want comfort is de vijand van groei.

Tot slot

Als je zelf op het punt staat de sprong te wagen, of als je hem recent hebt gemaakt: het wordt anders dan je denkt. Moeilijker op sommige punten, makkelijker op andere.

De twijfel die je nu voelt, is normaal. De stilte na het vertrek is normaal. De identiteitscrisis is normaal.

En de voldoening van het bouwen van iets van jezelf, ook in een jaar met tariff wars en tariefcrisissen en alles wat erbij hoort, is onvervangbaar.

Wat zou jij willen weten op dag één van een grote overgang in je leven?