De eerste weken als ondernemer zijn niet wat je verwacht

Iedereen vertelt je over de vrijheid.

"Je bent je eigen baas." "Je bepaalt je eigen tijd." "Je bouwt iets van jezelf." En dat klopt allemaal. Maar wat ze je niet vertellen, is wat er ná de vrijheid komt. Wat er in de eerste weken werkelijk door je heen gaat als de structuur wegvalt en de kalender opeens leeg is.

Ik ging in december 2024 weg bij Van Lanschot Kempen. Gewild vertrek. Bewuste keuze. En dan begint het.

De stilte

De eerste maandag is raar.

Niet op een dramatische manier. Gewoon raar. Je wordt wakker op een moment dat je zelf kiest. Er is geen trein die je haalt. Geen vergadering die je deadline is. Je koffie hoeft niet snel. En dat gevoel, dat zou bevrijdend moeten zijn.

Soms is het dat ook. Maar vaker, zeker in de eerste weken, is het gewoon stil.

Stil op een manier die je niet gewend bent. Je bent zeven jaar lang omgeven geweest door collega's, overlegmomenten, informele gesprekken bij de koffieautomaat. Die micro-interacties zijn iets wat je pas mist als ze weg zijn. Ze gaven structuur. Ze gaven ritme. Ze gaven een gevoel van verbondenheid dat je niet bewust waardeerde.

Nu zijn ze er niet meer. En je moet die structuur zelf bouwen.

De identiteitscrisis die niemand noemt

Dit is het deel waar mensen niet over praten. Maar ik ga het toch doen.

Je ontleent meer aan je werk dan je doorhebt. Veel meer dan je wilt toegeven.

Op verjaardagen, bij borrels, op LinkedIn. "Ik werk bij Van Lanschot Kempen." Die zin doet iets. Hij positioneert je. Hij zegt iets over wie je bent, wat je waard bent, hoe mensen je moeten zien. Dat is geen beschuldiging. Dat is menselijk. We definiëren onszelf voor een groot deel door onze rol in de wereld.

En als die rol wegvalt, of beter gezegd, als je hem zelf weghaalt, staat er opeens een vraag die je niet had verwacht: wie ben je dan?

Niet wat doe je. Wie ben je.

Het klinkt filosofisch. Maar het is heel concreet. Je staat voor mensen die je na een tijdje vraagt wat je doet. En je antwoord is ineens onzeker. "Ik ben aan het opbouwen." "Ik begin als zelfstandige." "Ik zit in de transitie." Geen van die antwoorden voelt zo stevig als het vorige.

Waarom die eerste weken zo bepalend zijn

Ik noem dit geen crisis om het dramatisch te maken. Ik noem het zo omdat het echt een moment van keuze is.

Je kunt de stilte opvullen met activiteit. Constant bezig zijn. Netwerkborrels. LinkedIn-posts. Koffiegesprekken. Sommige mensen doen dit. Het helpt even. Maar het ontwijkt de vraag.

De vraag is: op welk fundament bouw je voortaan?

Want het antwoord dat je in die eerste weken formuleert, bepaalt de ondernemer die je wordt. Als je je identiteit opnieuw bouwt op "ik ben iemand die voor grote namen werkt," dan zoek je de validatie nog steeds buiten jezelf. Dan ben je over twee jaar precies even afhankelijk als nu.

Maar als je die stilte gebruikt om te begrijpen wat je daadwerkelijk kan, wat je daadwerkelijk wilt, en waar je de komende jaren voor gaat staan, dan wordt die eerste moeilijke periode de beste investering die je hebt gedaan.

Wat ik deed

Eerlijk gezegd deed ik eerst ook wat iedereen doet.

Ik was druk. Met plannen, met gesprekken, met ideeën voor hoe ik mijn diensten zou positioneren. Ik schreef dingen uit. Ik dacht na over mijn LinkedIn-profiel. Ik vroeg mensen om koffie.

Nuttig. Maar niet genoeg.

De doorbraak kwam later, toen ik ophield met invullen en begon met luisteren naar wat er werkelijk in me zat. Niet wat ik moest doen. Maar wat ik wilde doen. Wat de dingen waren waar ik goed in was en waar ik energie van kreeg.

Voor mij was het de combinatie van digitale verandering en de menselijke kant ervan. Niet de technologie. De mensen die met die technologie moeten werken en er niet uitkomen. Niet de strategie op papier. De uitvoering die in de praktijk toch anders loopt dan gepland.

Dat is het fundament geworden. En het staat op iets wat van mij is, niet op een naam van een bedrijf.

Praktisch: wat helpt

Ik ga je geen stappenplan geven. Maar ik kan je wel vertellen wat voor mij werkte.

Ritme aanbrengen. Niet hetzelfde ritme als op kantoor, maar een eigen ritme. Op tijd opstaan. Een plek hebben waar je werkt. Momenten van focus en momenten van afstand houden. Structuur die van jou is, niet van een rooster.

Eerlijk zijn over de onzekerheid. Niet elke dag hoeft productief te zijn. Niet elke week hoeft vooruitgang te boeken. De druk om altijd "bezig" te zijn is een val.

En: mensen opzoeken die hetzelfde hebben meegemaakt. Niet om validatie te zoeken. Maar omdat het helpt te horen dat wat jij ervaart, normaal is.

Voor wie dit leest en zelf op het punt staat

Als je overweegt de sprong te maken, of als je hem net hebt gemaakt: dit is normaal.

De vrijheid is er. De identiteitscrisis ook. Die twee gaan samen. En de mensen die zeggen dat ze het altijd geweldig vonden en nooit twijfelden, verzinnen iets. Of ze hebben het nog niet lang genoeg gedaan.

De vraag die je kunt stellen, en die ik mezelf stelde, is deze: als je de naam van het bedrijf op je visitekaartje weghaalt, wat blijft er dan over?

Als dat antwoord jou bevalt, heb je een goed fundament.